Срцето и разумот се два света сосема различни. Живеат во нас, скоро спротивставени, понекогаш смирени, понекогаш штотуку смирени. Срцето ужива во убавината, а разумот во математиката. Срцето се воодушевува, а разумот смета. Сцето се смее и плаче, а разумот се обидува да ја загуши таа убавина.

***

И затоа животот е одење по жица – балансирање помеѓу две спртивставени страни. Како вешти акробати одиме кон стравот и радоста на другата страна. Живееме во постојан расчекор помеѓу срцето и математиката, љубовта и логиката.
Во тој коктел на живеење сепак помалку (или целосно) му даваме предност на едната страна. Тоа очигледно е закон за животна рамнотежа. И ако сме претерале со срцето, панично бегаме во прегратките на разумот, а исто така и неволјите кои ни ги создадоа разумските калкулации секогаш ги лечиме со срцето. Јас тоа го нарекувам растење, сериозност и одговорност кон животот.

Како деца, бевме срце, без додаток на возрасни размислувања. Родителите, помалку, во нашите раце и душа ги ставале првите количини на разум. Не учеа дека срцето е убаво и важно, но сепак дека за животна рамнотежа е потребно нешто друго и повеќе – зрно сол и малку математика. Некое време, родителската рака, е рака на разумот, која цврсто го држела нашето детско раче, помалку пуштајќи не и ние моравме сами да одиме. Несигурно чекорејќи и одземајќи го приматот на срцето, пораснавме. Скоро сите. Сепак, некои цел живот остануваат деца, не дораснати за грубоста на живеењето, но сепак секогаш сонливо среќни.

Како што се собираат човечките години, така и односот на срцето и разумот стануваат се порамноправни. Но, се закануваат тие "златни рамноправности" и се се случува - važnoga i beskrajno životnoga u režiji srca. Среќа да е така!
Се она подоцна во некоја "зрела рамнотежа на логиката и срцето" во зрелите години представува надоградба на темелите кои ги градевме скоро секогаш со срце, пресигајќи се преку препреките на разумот поставени на нашата стаза.
Страта мудрост вели: "кога во срцето е оган, во глават има чад" па не ретко се обидуваме да ја одрастеме мудроста, тој чад да го растераме и да ги разбистриме нашите сонливи погледи.

Но, никогаш немојте да ја заборавите логиката на љубовта –таа не се мери со количина, туку со постоење. Или си или не си! Одлуката за љубов од секогаш и секогаш е всушност прашање на срцето и само на срцето. Со срцето воодушевувачки се оди кон нејасното. Срцето ги гледа само најубавите денови. Така е одредено и убавината на таквите одлуки е всушност во тоа. Подоцна, тие одлуки ги облекуваме во облека на страв и грижи. Памета е облечена во uzmak, внимание и илјада прашања на кои мора да се има одговор. Зрелите години носат искуство, трезвеност и математика. Срцето станува непријател, па често и се разболува...

А кормилото на животното пловење не се врти само на една страна. Тоа е клуч за убав и квалитетен живот.
Разумот со својата математика ни овозможува да ги подобриме надворешните услови на живеење, но срцето ни овозможува пак, да уживаме во се она што сме го постигнале.
Признавам – некои наши животни проблеми можме да ги решиме успешно само со разумот. Го заклучуваме срцето, ја ладиме главата, ги смируваме мислите, тониме во солзи и болка и - одлучуваме!
Поголемиот дел, сепак мораме да го решиме со срцето, едниствено со срцето.

Ако нашето е преслабо, да погледнеме во срцето на детето и во него да го пронајдеме она што по пат сме го изгубиле. Чудното исправно решение и новите одлуки ќе не одведат на пат кој е правилен за нас. Не треба да се плашите, потребно е да се препуштите.

И за крај едно прашање: Како ти е срцето?

Пријатно читање и добра забава со страниците на вашето и наше списание. Со оглед на тоа дека во рацете го држите ЛЕТНИОТ ДВОБРОЈ ви посакуваме пријатен и исполнет одмор, како и многу освежувачки летни бодови, а до СЕПТЕМВРИ и есенското 108 издание – секој ден, секој момент грижете се за себе и секако едни за други.

Вашата Уредничка

Весна Илиќ